همگونی تصوف و تشیع و نقش آن در تحولات سیاسی اجتماعی مازندران
65 بازدید
محل نشر: فصلنامه علمی پژوهشی شیعه پژهی
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
همگونی تصوف با تشیع به معنی فرایندی است¬که بواسطه آن تصوف با تشیع پیوند وثیقی برقرار کرده و از آن کسب اثر کرده و در جامعه ایران بر فرهنگ اجتماعی آنان اثر گذاشته است. این همگونی درسده¬های میانه تاریخ ایران، همزمان با یورش مغول با تلاش¬ فکری بزرگان دو گروه از شیعه و صوفی با تأثیر پذیری از تعالیم محی¬الدین عربی که در هر دو مکتب اثر گذاشته بود، ضمن اعتقاد به ولایت و امامت علی(ع) و اعتقاد به نجات بخشی آموزه مهدویت شکل گرفت و به تدریج با ادامه حیات در اندیشه¬های عالمانی از شیعه چون سیدحیدر آملی وگرو¬ه¬های مختلفی چون شیخیه¬کبرویه، و شیخیه جوریه زمینه ساز تحولات سیاسی اجتماعی در مناطق مختلف ایران شد. در پی تحولات فکری به دلیل اثرپذیری از آموزه¬های این دو کانون فکری، جبهه سیاسی و اجتماعی ایران دستخوش تحولات عمیقی شد و دامنه آن به مناطق مختلف داخلی ایران بویژه مازندران به رهبری میرقوام الدین مرعشی کشیده شد و در نتیجه آن جنبش¬های رهایی بخش در مقابل قدرت سیاسی حاکم شکل گرفت. در این تحقیق به دلیل اهمیت تاریخ تحولات فکری، با استفاده از منابع تاریخی سده¬های میانی ایران و با کاربست روش توصیفی و تحلیلی به دنبال کشف آثار همگونی تصوف با تشیع و نقش آن در تحولات سیاسی و اجتماعی مازندران خواهیم بود.